| تبليغات | X |
...
من نه ادعایی دارم نه کسی هستم! شعر من معرف من است.
کسانی که مرا دیده اند می دانند چقدر به ریش دنیا می خندم...شعر هم که خنده دارترین حالت ممکن است!
اما کمی از لاکم در می آیم با چند شعر!:
ما معترضيم!
دهان ِ ابر باز که می شود
زبان ِ جوب می گیرد
آرام راه می رویم
تا نَم پا توی کفشمان نکند
گاهی هم برای اعتراض
خودمان را زیر ماشین پرت می کنیم
"ما به هوای آفتابی معترضیم!"
چند ساعتِ بعد
مامورانِ ِ شهرداری می ریزند
و تجمعاتِ غیر قانونی را به هم میزنند
.
.
.
به خانه بر می گردیم
و به گزارش وضع هوا گوش می دهیم
ما در جریان ِ حوادث هستیم...
---------------------------------------------------
لطفاً
پشتِ گوشش را که ببیند
مرگ را دیده
به این فکر می کند که آدمها
چطور زبان ِ او را می فهمند
و
برای چشمهایش نقشه می کشند
.
.
.
لطفاً مثل ِ گوسفند
به این شعر نگاه کنید
مثل ِ
مثل ِ یک صبح ِ عادی روی درخت
مثل ِ تمام روزهایی که از درخت
دل ِ کندن نداشته ای
از خواب می پری
هوا
به
و سر
تا نوک شاخه بالا می روی
بالا می روی آنقدر
که از
زندگی
می افتی
.
.
.
دیگر نه بالی می زنی
نه جیکت در می آید
فکر می کنی اگر صبح...
فکر می کنی اگر دیشب...
همینطور دو دل بمان
یکی را به آسمان ببند
و دیگری را نگه دار
تا تفنگها بی هدف زندگی نکنند...
---------------------------------------------------
پارچه
هربار که پدر می میرد
پارچه ای سفید رویش می اندازم
تا مادر گریه می کند
پارچه را می کشم:
چند کبوتر به آسمان برمی گردند
من شعبده بازِ بزرگی هستم...
